Green screening en lip-sync.

Pipi Langkous was voor mij echt, waanzinnig echt. Zo echt als Sinterklaas en Winnetou. Ik wilde ook Pipi zijn en kunnen vliegen. Ik immiteerde haar manier van praten, haar stem, haar brutale toon én … haar lipbewegingen. Mijn teleurstelling was enorm, toen ik begreep dat niets echt was. Vliegen heette greenscreening en haar bijzondere lipbewegingen heette ineens lip-sync.
Ook al zit de magie nu in een andere hoek, ik bescherm mijn magische wereld nog steeds met mijn leven en glimlach breed als ik een Spunk vind.

Ook toen ik onderstaande compilatie van greenscreen-scenes zag, viel mijn mond weer open. En dat heet een flashback.